วันนี้ผมกับพวกได้มาเที่ยวที่ดอยคำ ได้นั่งรถหมู่บ้านที่เหมือนรถกระบะดัดแปลง เพื่อขึ้นดอยเป็นดอยที่ค่อนข้างใหญ่มากลดคดเคี้ยว ในขณะที่ขึ้นดอย ดอยคำเป็นดอยที่มีภูมิทัศน์ที่สวยมาก แต่มีอยู่ช่วงนึงที่เป็นป่าทึบแต่ก็ไม่ได้ทำให้ทิวทัศนสวยงามลดลงแล้วเราก็ได้ไปพักหมู่บ้านหนึ่ง ที่ใกล้กับสถานที่พักของเจ้าหน้าที่อุทยาน หมู่บ้านนี้มีความเจริญกว่าหมูบ้านอื่นๆ ตามกลไกของมัน

พวกเราได้ไปเที่ยวตามมุมของดอย เช้าจดเย็น และเช้าจดเย็น ในวันที่เราต้องเดินทางกลับพวกเราก็จัดข้าวของซื่งเราวางแผนไว้ว่าจะออกเดินทางกลับช่วงเวลา 3.30น แต่แล้วแผนที่วางไว้ไม่เป็นตามนั้น พวกเราต้องเลื่อนเวลาออก ไปถึง4โมงเย็น ผมกับคณะจึงต้องรอรถรอบใหม่ พวกเรารอแล้วรออีกแต่รถ ก็ยังไม่มีวี่แววว่าจะขึ้นมาเลย หนึ่งในพวกเราจึงเดินเข้าไปสอบถามเจ้าหน้าที่อุทยาน จึงได้ความมาว่า รถที่นี่เที่ยวสุดท้ายคือ 3.30น ซึ่งสรุปว่าพวกเราต้องนอนค้างกันอีกคืน คราวนี้พวกเราจึงนัดกันว่าจะออกกันแต่เช้าเลย แล้วพวกเราก็ได้กลับ

เมื่อผมกลับมาที่บ้าน จึงได้เล่าให้แฟน เพื่อนคนที่ไม่ได้ไป จากนั่น อีก1อาทิตย์ ผมก็ได้ไปกับเพื่อนอีกกลุ่มและซึ่งผมก็ได้พาแฟนไปด้วย เมื่อมาถึงดอยคำ ก็พูดกันเป็นเสียงเดียวว่า "สวยงามมากๆ" และเราก็ยังต้องผ่านป่าทึบ แต่คราวนี้ดูจะน่ากลัวเพิ่มกว่าเดิม คงเป็นเพราะว่าเราขับรถขึ้นมาเอง

เมื่อพวกเราไปถึงที่พัก ที่เดิมที่ผมมาก่อนหน้านั้น แต่ว้นนี้กลับดูเงียบเหงากว่าวันนั้น พวกเราก็ไม่ได้คิดอะไรจึงเข้าที่พัก เตรียมทำอะไรกินกัน พออิ่มพวกเราก็เข้านอน เวลาล่วงเลยเรามาเที่ยวจนครบตามแผน พอกำลังจะกลับมีเพื่อนผมคนนึง เค้าขับรถออกไปโดยไม่รอผม แฟนผม แล้วก็เพื่อนผมอีกคน ผมจึงพยายามว่าจ้างให้ ชาวบ้านที่มีมอไซต์ไปส่งผมข้างล่างแต่ก็ไม่มีใครไปสักคน โดยเค้าอ้างว่า " นี่มัน4โมงแล้วผมไม่ไปหรอก" มันก็ 4โมงเย็นจริงๆด้วย ผมจึงต้องนอนค้างกันอีกคืน

แล้วในคืนนั้นเอง ก็มีรอบกองไฟ ผมจึงได้เอยปากถามว่าทำไมถึงรถเที่ยวสุดท้าย เป็น3.30 ละ เป็นเพราะอะไร สิ่งที่ผมได้รับคำตอบ ใครที่ผ่านป่าทึบในเวลานั้น จะเจอดีกันทุกคน คนในหมูบ้านจึงต้องขึ้นและลงดอยเป็นเวลา ถ้าเลย 4โมงเย็นไปแล้วจะไม่มีใครกล้าผ่านป่าทึบนั่นเลย จะต้องรอจนกว่าจะขึ้นเช้าวันใหม่

พวกเราได้ชุมนุมกันไม่นาน พายุฝนก็เข้ามาโดยเราไม่ได้ทันตั้งตัว พวกเราจึงเข้าไปหลบกันในบ้านพักของเจ้าหน้าที่อุทยาน ซึ่งที่พักก็จะใกล้ๆกับห้องวิทยุสื่อสาร แล้วผมก็เข้าไปถามเจ้าหน้าที่อุทยานว่าทำไมฝนมาไม่ได้บอกกล่าวเลย เจ้าหน้าที่อุทยานได้แต่ตอบผมว่าก็ไม่รู้เช่นกัน ไม่มีเจ้าหน้าที่คนอื่น ว. มาเลย จากนั้นก็ไม่มีใครคุยกันอีกเลย ส่วนผมและเพื่อนก็ได้แต่อยู่ในห้องพักของเจ้าหน้าที่ ซึ่งฝนก็ยังโหมกระหน่ำอย่างไม่หยุดแถมกลับแรงขึ้นอีก

จากนั้นไม่นาน ผมได้ยินเสียงวิทยุสื่อสารจากอีกห้อง ผมก็ได้บอกเจ้าหน้าที่ว่า อาจจะมีคนมาติดต่อจึงขอให้เจ้าหน้าที่ออกไปดูวิทยุสื่อสารอีกห้องนึง เจ้าหน้าที่ก็ได้ ว.ไปถามเหตุการณ์ แต่ก็ไม่ได้รับคำตอบใดๆกลับมา ผมและเพื่อนจึงได้แต่นอนรอให้ฝนหยุดแล้วขึ้นเช้าวันใหม่ แต่แล้วในช่วงเที่ยงคืนนั้นเอง วิทยุดังขึ้นมาว่า น้ำป่ากำลังไหลมาทางเราพอดี จะถึงในตอนเวลา 00.45น.

แล้วผมก็สดุ้งตื่นขึ้น